MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

รักสุดท้ายของนายสาระเลว(ตอนที่1)

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2562 - 08:11 น.
AA 21

  ทำไมคนหล่อรวยและแสนจะเฟอร์เฟคต้องนิสัยเสียด้วยล่ะ!!

อาจเป็นเพราะไอ้ความเฟอร์เฟคกว่ามนุษย์มนานี่ล่ะที่ทำให้รู้สึกว่าตัวเองอยู่เหนือสุดของห่วงโซ่อาหาร เหมือนราชสีห์ที่ไม่แยแสหนูตัวเล็กที่ดูไร้พิษสง ช่างไร้ค่า.. ถ้าสวยหน่อยอาจมีค่าเหมือนกวาง ให้เขาขย้ำเล่น!!!

ฉันชื่อไอรดา เรียกสั้นๆว่าไอ และฉันคือสิ่งมีชีวิตด้อยค่าที่สุดในห่วงโซ่นี้ ฉันอาศัยอยู่กับปู่2คนในบ้านไม้2ชั้นหลังเก่า ที่บ้านเปิดเป็นร้านขายของชำเล็กๆในซอย ตอนนี้ฉันเรียนอยู่มหา'ลัยปี1 มันยากมากกับเด็กที่ค่อนข้างจะจนถึงแม้จะได้รับทุนก็ตาม แต่ฉันโชคดี...

"พี่ลัม" ไอยิ้มให้ชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ข้างรถปอเช่สีดำ

พี่ลัมอยู่ปี4 เขาเป็นแฟนฉัน น่ารักนิสัยดีและรวยมาก พี่ลัมส่งเสียฉันตั้งแต่อยู่มัธยมปลายแล้ว เราเจอกันด้วยความบังเอิญ ตอนนั้นฉันเดินไม่ดูทางเลยเดินไปชนพี่เขาเข้า เจอกันตอนนั้นยังนึกว่าพี่เขาคือรูปปั้นเทพเจ้าอยู่เลย ฮ่าๆๆๆ

พี่ลัมเป็นคนนิ่งๆ ตัวสูงอย่างกับนายแบบแถมหล่อมากๆ ต่างกับฉันเหมือนฟ้ากับเหว แต่เราก็คบกันมาได้ถึง2ปีแล้ว

และในวันหนึ่งที่เป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง

"พี่ลัม"ฉันไขกุญแจเข้าไปในห้องอย่างคุ้นเคยเพื่อบอกบางอย่างที่สำคัญกับเขา

ตุบ!! ช็อคโกแลตที่อยุในมือหลุดล้นกระจายไปทั่วพื้น

"ออกไป!" พี่ลัวบอกพร้อมหันมามองตาดุ ผู้หญิงผมยาวที่สวยอย่างกับนางฟ้านั่งจิบไวน์อยุ่บนเตียง ยังดีที่ไอรดาไม่มาทันเห็นตอนต่อจากนี้ ไอรดาช็อคจนก้าวขาไม่ออก รู้สึกเหมือนถูกขวานเล่มใหญ่จามจนร่างขาดเป็นสองท่อน ลัมเดินเข้ามาดันตัวเธอออกจากห้องก่อนจะปิดประตูใส่หน้าอย่างแรง

4ปีต่อมา

ไอรดาในวัยทำงานกำลังยุ่งอยู่กับกองเอกสารที่ต้องส่งบอสให้ทันเย็นวันนี้

ตอนนี้ฉันทำงานเป็นเลขาของบริษัทแห่งหนึ่ง เย็นนี้บอสมีนัดคุยงานกับคู่ค้าใหม่ที่จะมาร่วมลงทุนด้วยในโครงการสร้างโรงแรมหลายแห่งทั่วโลก

"ทำไมผมต้องรับคุณเข้าทำงานด้วย"บอสถามฉันตอนวันสัมภาษณ์

"ดิฉันสอบติดคณะแพทย์ศาสตร์ด้วยคะแนนสูงสุดค่ะ"ไอรดาตอบด้วยความมั่นใจ

"แต่คุณเรียนไม่จบ"ภพภูมิปลายตามอง

"ฉันขยันและซื่อสัตย์"

"ผมไม่เชื่อ!!"เขาตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"แต่คุณต้องรับฉัน เพราะฉันไม่มีค่ารถไปสมัครงานที่บริษัทอื่นแล้ว!"ไอรดาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่า

และนั้นทำให้บอสหนุ่มอึ้งแดกไปหลายวิ ก่อนจะยกตำแหน่งเลขาให้เธอ

ไอรดาเดินตามบอสหนุ่มเข้าไปยังห้องVIPของโรงแรมหรู เลขาสาวสวมชุดสูทราคาแพงที่บอสมักสั่งตัดให้เธอด้วยเมื่อเขาสั่งตัดชุดสูทของเขา ก็ถึงแม้เธอจะได้เงินเดือนสูงลิ้วแค่ไหนก็ไม่คิดจะซื้อของราคาแพงเป็นรางวัลการทำงานให้ตัวเองเลยสักครั้ง จนเจ้านายที่ต้องการเลขาที่เป็นหน้าเป็นตาเวลาออกงาย จึงต้องมาจู้จี้เรื่องนี้กับเธอถึงขนาดต้องแจ้งสไตค์ลิสและช่างแต่งหน้าให้เลยทีเดียว

ไอรดาเดินตามหลังบอสเข้ามาภายในห้องที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี บอสของบริษัทคู่ค้าและเลขาสาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"สวัสดีครับคุณภพภูมิ" เสียงทุ้มกล่าวทักพร้อมยื่นมือออกมาสัมผัสแขกผู้มาเยือน เสียงนี้ทำหัวใจดวงน้อยๆของไอรดาแทบหยุดเต้น!!

"สวัสดีครับคุณ ลัม" ภพภูมิยื่นมือออกไปสัมผัสอย่างสร้างความสนิท ช่วงวินาทีหนึ่งไอรดาตัวชาแน่ใจด้วยสายตาตัวเองในวินาทีถัดมาด้วยว่าเป็น "เขา"ก่อนที่ใครจะทันได้สังเกตุ ไอรดาก็ปรับสีหน้าเป็นปกติที่สุดก่อนจะยกมือขึ้นไหว้ตามมารยาท ลัมที่เพิ่งสังเกตุเห็นใบหน้าหญิงสาวก็ทำให้เขานิ่งไปหลายวิเช่นกัน

"พี่ลัม" หญิงสาววัยใสเรียกเขาด้วยรอยยิ้มสดใสที่แสนบริสุทธิ์ เธอไม่ใช่สเปคเขาแต่ด้วยบางอย่างทำให้เขาเผลอใจให้เธอ ไอรดาในตอนนั้นที่หลอกอะไรก็เชื่อ

ปกติผมก็ไม่จำใครที่เข้ามาในชีวิตสักเท่าไหร่ อย่าว่าแต่หน้า ชื่อยังจำไม่ได้เลย แต่กับเธอ 'ไอ'

การสนทนาเป็นไปอย่างปกติ ไอรดาตั้งใจทำงานอย่างทุกครั้ง จดทุกสาระสำคัญจนจบ ต่างกับเลขาของอีกฝ่ายที่นั่งสวยๆฟังการสนทนาแลดูเหมือนใช้การจำแทน"

"จากนี้ไปเราคงได้พบกันบ่อยขึ้น"ลัมบอกกับภพภูมิแต่ก็เหลือบมาทางไอรดาแวบหนึ่ง

ไอรดาไหว้ลาลัมอย่างเป็นปกติหลังจากเจ้านายเธอกล่าวลาเขา หญิงสาวเดินขึ้นรถตามหลังเจ้านายหนุ่ม ชุดสูทเข้ารูปทำให้มองเห็นรูปร่างนาฬิกาทรายของเธออย่างชัดเจน ก้นงอนยักย้ายตามการขยับของร่างบางตราตรึงเข้าไปในใจเขาได้อย่างประหลาด ไอในตอนนี้ต่างกับไอในตอนนั้น เธอโตขึ้น แต่ยังเป็นเธอคนเดิม

ลัมที่รู้สึกเบื่อหน่ายและอิ่มตัวกับเรื่องบนเตียงรู้สึกมีไฟขึ้นมาอีกครั้ง พอกับมาถึงคอนโดหรู ภาพของไอรดาก็ลอยวนสลับอดีตกับปัจจุบัน

"พี่ลัม"ไอรดากอดชายหนุ่มพร้อมมอบรอยยิ้มจริงใจให้เขาเสมอ

"รักพี่ลัมที่สุดเลย" หญิงสาวยิ้มจนตีหยี

ไอรดา!!

ภาพผู้ชายเลวคนนั้นแวบเข้ามาในหัว ไม่ใช่คิดถึง ไม่ได้มีค่าขนาดนั้น เขาก็แค่ผู้ชายไร้ค่าที่พังชีวิตเธอ ไอมองลูกชายวัย3ขวบที่กอดแขนเธอแน่นไม่ยอมปล่อย แม้จะหลับไปแล้วก็ตาม

"อาโน คิดถึงแม่จ๋า"เด็กชายวัน3ขวบบอกอ้อนแม่ในวันเสาร์

"แม่จ๋าไปทำงานครับ" ไอพยายามอธิบาย แต่อาโนก็ร้องไห้โยเยทุกครั้งไป

ไอรดาเดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียง เธอซื้อคอนโดเล็กๆอยู่ เพื่ออยากให้ลูกเจอสิ่งแวดล้อมดีๆ เธอพยายามไม่นึกถึงเขา 'ไม่เป็นไรหรอก มันผ่านไปแล้ว' ไอรดาที่มีหัวใจแข็งกระด้างขึ้นบอกกับตัวเอง

เช้าวันต่อมา

ไอรดาพาลูกชายไปโรงเรียนแต่เช้าอย่างเคย

"เป็นเด็กดีนะครับ"เธอบอกลูกชาย

"อาโนรักแม่" เด็กชายตัวน้อยกอดลาแม่แล้ววิ่งเข้าไปเล่นกับเพื่อนวัยเดียวกันที่สนาม ไอรดามองลูกอย่างสงสาร เด็กชายที่ชื่อพ่อไม่ปรากฎ!!

ภายในโรงแรมระดับห้าดาวของลัม บอสทั้งสองนั่งคุยกันเกี่ยวกับเรื่องที่ยังครั่งค้างอยู่ สองเลขาสาวมีส่วนร่วมในบทสนทนาบ้างเมื่อพวกเขาต้องการฟังข้อมูล

ลัมมองไอรดาที่ก็หันสบตาเขาทุกครั้งเวลาตอบคำถาม นัยน์ตาที่มองมาช่างว่างเปล่า

'เธอจำผมไม่ได้หรอ เป็นไปไม่ได้หรอก' ลัมไม่เชื่อ ตาคมลอบมองสบตากับเธอบ่อยๆ แต่เขาไม่เห็นอะไรข้างในนั้นเลย


ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

รักสุดท้ายของนายสาระเลว(ตอนที่1)